En dan opeens lijkt het even in een kleurige stroomversnelling te raken als Stadse de opdracht krijgt om heel veel producten van Lien en Giel te fotograferen voor een webshop. De webshop is in de maak en wordt gevuld met allerlei leuke maar vooral vrolijke artikelen. Laarzen, pumps, riemen…tassen, shawls en jurkjes… allemaal in vrolijke kleurtjes en patroontjes en vaak heel uniek in uitvoering. De patronen zouden in macro opname niet misstaan op haar tweede zakelijke site: GeenDagZonderFoto. Stadse is vooralsnog heel erg fan van de laarzen. Ze hebben de lange rits recht achter zitten, dus op de achterkant van het been. Hierdoor is het eenvoudig de laars aan te trekken en blijft het patroon grotendeels compleet.

Het kleine auto'tje van Stadse is tot de nok toe gevuld met dozen vol kleur die zich verdringen om als eerste op de foto te mogen. Het kost Stadse moeite om veilig naar de studio te rijden – gelukkig is het een klein stukje! Daarna geduld, geduld…eerst de studio, belichting en achtergrond in orde maken en checken. De dozen staan zelfs tot in het keukentje opgestapeld. Zodra alles naar wens is en de proefopnames, lichtmetingen en kleurcontroles goed zijn, kan ze aan de slag. Ze staat te trappelen op haar oude afgetrapte schoenen…wat zijn de laarzen moooooooi!!!!

Stadse schreef er al vaker over. Het lijkt chronisch te worden: Tijd te kort, ideeen teveel. Als ze thuis is en even haar zinnen heeft verzet met een (af)wasje of een rondgang met de 'huilbezem' ploppen er allerlei dingen in haar hoofd op. Het haken van die leuke jasbeschermers voor op de fiets bijvoorbeeld. Het begin is er, een eigen variatie in blauw, roze, wit, appelgroen, rood en oranje.

Een feestelijk geheel. Spannend of het gaat kloppen straks op de fiets of dat er veel gesmokkeld moet worden. En gaat Stadse gaatjes boren of spant ze het geheel gewoon dwars over de fiets…? De smaak te pakken met het haken: Stadse wil ook wel leuke plaids en mooie doeken haken. Vrijwel dagelijks spint ze de wol van haar hond om de grote omslagdoek af te maken in een taupe-grijze kleur. In haar hoofd spint ze mee: er moeten straks kleine versierinkjes op of in verwerkt worden. Wat precies weet ze nog niet. Kraaltjes, kleine stoffen bloemetjes in dezelfde taupe-kleur? Het gesponnen garen verwerkt ze vrijwel meteen in de doek op de pennen met een luie wijven steek. Een prachtig dun geheel wat elke keer weer groeit…Onder de trap heeft zich een grote hoeveelheid plastic boxen verzameld vol met verschillende soorten schapenvacht waar ook nog wat gedaan mee moet worden. Een Aran Afghan van 1 hele vacht lijkt haar wel wat…

De tas van lege Capri-Sonne zakjes heeft ook wat in gang gezet: een kleinere variant moet er komen, en wie weet ook wel een model toilettas met een rits…Toch eens uitproberen of dat kan en goed blijft. De lente klopt op de deur – dikke truien weg en al die kleren die opeens zo somber lijken moeten uit het zicht. Felle kleuren graag, en leuke frivole jurkjes, rokken en frivoliteit alsjeblieft! Maar daar moet de naaimachine voor op de tafel komen, stofjes gekocht en modelletjes geknipt. 

En al die gedachten tollen en tollen maar. En de avond die ze er helemaal voor ingeruimd had om aan al die ideeen te werken, gaat soms werkeloos voorbij. Stadse zit dan in haar stoel, de radio op de achtergrond en haar gedachten varen voor haar uit, terwijl haar handen rusten in haar schoot. Het zal vast een nut hebben…..begrijpen doet ze het nog niet. 

Lege zakjes, ontdoen van plakstripjes en restjes van het plastic-je van het rietje, voorzichtig open maken en uitspoelen….(al die zakjes zijn dichtgeplakt van de zoetigheid) en dan achter de naaimachine.

Niet heel makkelijk om 'even' te maken maar hergebruik vergt ook wat investering! 

Het hengsel moet er nog aan en ik overweeg een voering te maken, maar dan heb je een hele stevige watervaste tas!!

Intensieve weken liggen achter Stadse. Veel te verwerken in haar hoofd. Af en toe een sok er bij op de pennen. Besef van het onherroepelijke, verdriet, rouw en verwerken, elkaar steunen… De draad oppakken, letterlijk en figuurlijk. 

De sokken zijn af. Een beetje in kerstsfeer maar niet minder warm! 

Stadse vindt het schrijven nog steeds erg leuk maar de versnippering is groot. Naast deze blog die u nu leest aan de andere kant van de computer, schrijf Stadse ook nog voor de meiden van muiden en levert ze wekelijks een column voor de kabelkrant van haar woonplaats. Heel in het begin van het computertijdperk had Stadse alleen een blog over haar werk als fotograaf. Plaatjesmaakster. Daar is deze blog voor in de plaats gekomen. En die ommezwaai zit haar niet lekker. 

Stadse heeft daarom besloten om op haar website een eigen blog bij te gaan houden opnieuw over haar werk als fotograaf en de belevenissen daaromheen. Ze is al weken bezig om oude teksten die te maken hebben met haar werk, vanuit deze weblog te verhuizen naar haar website.

U als lezer kunt daar nog niets van zien op haar website – pas als het helemaal compleet is en naar Stadse's zin, zal ze dat stuk van haar website publiceren. 

Stadse schreef al over opruimwoede. Ook de computers moeten er aan geloven al gaat dat minder lawaaierig en zonder opwaaiend stof. Tussen alle zaken door viel haar oog op een snippertje tekst. Geen kladje meer, keurig opgetekend en bewaard in een bewust aangemaakt mapje. Stil maar doordringend rijgen de letters zich tot zinnen die er niet om liegen…

Als pijn je leven

vult en gedachten niets anders kunnen

dan denken aan dat

Ongrijpbaar, onzichtbaar maar zo aanwezig

Als je leven

- nog lang niet af -

gemeten wordt in kansen, maanden

procenten en kracht

Ongrijpbaar, wiskundig maar zo bepalend

Als angst je

overmeesterd in de nacht en laat snakken

naar adem, naar vrijheid

naar lucht licht en ruimte.

Naar leven!

Ongrijpbaar,  vluchtig maar zo verstikkend

dan

stuur ik je zonnestralen, schenk ik je moed

houd ik je vast in gedachten en troost je.

Woorden, niet te vinden voor angst die je draagt

hoop die je koestert, de halm die je grijpt.

Put moed uit de liefde

Geschonken aan jou

door vrienden, familie, geliefden en liefste

ongrijpbaar, onverwacht maar zo gegund

.

Hond en baas in de hoofdrol…..

 Helaas kan het beeld niet kleiner gemaakt worden voor de weblog. Even klikken dus en dan is het op de site van RTV Noord Holland te zien!

En ook de radio komt nog om de hoek – donderdag 20 januari komt er een reporter even met mij praten. Het moet niet gekker worden, straks kan Stadse niet meer aan haar werk toe met zoveel publiciteit! 

En dan komt er iemand 'van de televisie' om een interview af te nemen en beeld te maken….Nee, er waren geen zenuwen maar wel een gezonde spanning! In de galerie had Stadse een zendertje en een piepklein microfoontje om gekregen. Op de dijk met het zicht op het Muiderslot werd alles gestart. Heen- en weer lopen, Hond borstelen en spelen. Wat algemene beelden. Daarna terug in de galerie werd het echte werk in beeld gebracht. Soms moest er een stukje over…. in de galerie met drie grote etalages lopen er regelmatig bekenden langs die allemaal erg nieuwsgierig naar binnen keken, zwaaiden en gebaarden. 

Spanning in het gezicht, minder losjes als ze dacht. Ontspannen is hard werken! 

Erg benieuwd naar het resultaat wat deze week uitgezonden gaat worden…

Een vol weekend. Stadse ontving afgelopen week een uitnodiging om naar een uitvoering te komen kijken en luisteren waarin de Tango centraal staat. Het is voor Stadse muziek die ze niet alledag hoort maar wel heel toegankelijk voor haar klinkt. Ze droomt er op weg en als de klank haar in haar hart raakt liggen de emoties dicht onder haar huid. De uitvoering was op loopafstand in een prachtige oude kerk. Om haar bedrijf meer bekendheid te geven wilde Stadse deze kans niet voorbij laten gaan. En daarnaast is het leuk om nieuwe mensen te leren kennen! Voorafgaand was ze samen met Lief uitgenodigd voor een borrel en hapje bij xc3xa9xc3xa9n van de organisatoren. Dat was pure gezelligheid en hartverwarmend! En ja, de muziek was prachtig! De dansers hadden wat meer passie mogen laten zien maar wellicht hadden die ook wel wat last van de koude kerk waarin zij moesten dansen. Van Astor Piazolla gaat Stadse's hart open…

Een visite aan vrienden om eens lekker bij te praten stond ook nog op de agenda. Het kleine hummeltje wat sinds een paar maanden hun leven een extra dimensie geeft, groeit als kool! Heerlijk bijkletsen met goede wijn en heerlijke hapjes – ook dan vliegt een middag om, alsof Stadse tweemaal met haar ogen knipperde!

Verder heeft Stadse 'last' van opruimwoede – ongelegen in een druk weekend maar probeer het maar eens tegen te houden! Kasten die open gaan om gewoon iets in op te bergen, worden voor het sluiten met een kritische blik bekeken. Opeens lijkt het alsof haar ogen alleen nog maar scherp stellen op ongebruikte voorwerpen. Ze zijn haar een doorn in het oog. Bedenken wie ze er een plezier mee kan doen want weggooien komt niet meteen in Stadse's woordenboek voor. Tijdschriften worden bij elkaar gelegd – klaar om doorgegeven te worden. Kleding en accessoires wordt kritisch bekeken. Zit er met een metamorfose (met schaar en naaimachine) nog een tweede ronde in of is er iemand anders blij mee? 

Maar ook de knutselvoorraad ontkomt niet aan haar opruimwoede. Voorlopig mag ze niets meer kopen. Eerst maar eens haar voorraad opmaken – of een goede bestemming vinden voor de zaken waar ze echt niets meer mee doet. Energie is er voldoende! Zowel voor het opruimen als voor het verwerken van alle voorraad. Met de opruimwoede borrelen ook diverse ideeen omhoog maar die moeten even wachten want Stadse moet zich dit weekend ook voorbereiden voor opnames voor RTV-Noord Holland. Afgelopen week belde de redactie van deze zender. Ze willen komen praten, kijken en filmen over de Meiden van Muiden – een leuke activiteit die Stadse organiseert in de avonduren in de Galerie. De redactie van RTV-Noord Holland heeft ergens gelezen dat Stadse met bijzonder materiaal spint en dat willen ze zien. 

Het beeldmateriaal wordt deze week uitgezonden – Stadse is benieuwd! 

En zo staat GeenDagZonderFoto online. Verwen je ogen

Stadse heeft er een archief achter geplaatst zodat je ook nog even terug kunt bladeren of, als je per ongeluk een keer een dagje vergeten bent, je toch nog even die foto kunt zien.

Veel plezier!